Vígsla Heilags Kross kirkju og æskulýðsdagurinn á Selfossi

Laugardagurinn 5. september var mikill gleðidagur í biskupsdæmi okkar.

Um 600 manns komu saman á Selfossi til þess að vera viðstödd vígslu kirkju hins Heilaga Kross. Hin nýbyggða kirkja stendur á fallegum stað, við Móaveg 4, skammt frá bökkum Ölfusár.

Þennan sama dag héldum við einnig velheppnaðan æskulýðsdag á Selfossi þar sem unga fólkið okkar kom saman í blíðskaparveðri.

Hér fyrir neðan má lesa Hirðisbréf David B. Tencer biskups sem hann flutti af þessu tilefni: (á pólsku fyrir neðan)

Kæru bræður og systur,

Í gær vígðum við með mikilli gleði kirkju heilags kross á Selfossi. Fjöldi okkar kæru trúuðu, gesta og velgjörðamanna tók þátt í vígslunni en án þeirra hefði þetta mikla verk ekki orðið að veruleika. Saman þökkuðum við Guði okkar fyrir þessa miklu gjöf.

Í hamingjuóskum og ávörpum kom oft fram að við værum glöð yfir því að þessu verki hefði verið lokið með farsælum hætti. Og hér leyfi ég mér að segja að ég er hjartanlega ósammála því! Nei, ég get ekki verið sammála því, því markmið okkar var ekki að reisa nýja kirkjubyggingu. Metnaður okkar liggur mun ofar! Erfiði okkar og fjármunir hefðu verið til einskis ef þessu ætti að ljúka hér. Það er misskilningur! Þetta er í raun allt ennþá á byrjunarreit.

Einhver líkti verkefni sem þessu við það þegar kona prjónar fræga íslensku peysu sem nefnist lopapeysa. Ef ég má nota þá samlíkingu, þá vil ég segja að við erum í raun rétt að byrja að prjóna!

Markmið okkar var ekki að byggja nýja kirkju. Markmið okkar var, er og mun alltaf vera að byggja upp lifandi kirkju. Kirkju sem líkist þeirri sem fæddist við fyrstu Evkaristíu í Efri stofunni og ljómaði svo dásamlega fyrir augum heimsins á hvítasunnudag. Þetta er sama kirkjan og fyrir 2000 árum og samt er hún ný og nútímaleg kirkja. Kirkja þar sem tíminn hefur ekki staðið í stað, heldur kirkja sem ilmar eins og fersk vorblóm. Kirkja sem er ekki eins og safn fullt af drungalegum málverkum, styttum og þungum, tregafullum söngvum, heldur kirkja þar sem börn mega gráta og þar sem kraftaverk gerast. Kirkja þar sem fólk kemur þreytt af vinnu og sorg, en fer þaðan glatt og tilbúið til að takast á við hversdaginn.

Já, kirkja okkar er og á að vera kirkja sem vinnur gegn öllu sem endar á „-ismi“, svo sem kynþáttahatri (rasisma) og þjóðernishatri (nationalisma), kapítalisma og kommúnisma, frjálshyggju (liberalisma) og íhaldssemi (traditionalisma), afstæðishyggju (relativisma) og bókstafstrú (fundamentalisma). Hún vinnur gegn öllum þessum „-ismum“ nema þeim eina, og það er katólisismi, því það er það sem við erum. Við erum Kaþólska kirkjan og við erum réttilega stolt af því.

Þessi nýja kirkja og söfnuður hafa hlotið nafn Heilags Kross. Það má líka sjá á hinni dásamlegu altaristöflu, sem er verk listakonunnar okkar og safnaðarsystur, Unnar Guðnýjar Maríu Gunnarsdóttur. Þetta málverk hefur hlotið nafn sitt eftir hinum forna kristna sálmi Ave Crux, Spes unica, sem útleggst: „Heill þér, kross, okkar eina von.“ Þessi kross er okkur merki um hjálpræði, eins og hann var öllum fylgjendum Jesú á erfiðustu stundum þeirra. Hann á að vera okkur sama björgunarmerki og hann var Móse og fólki hans í eyðimörkinni og eins og hann var frumkristnum mönnum.

Við það að líta á hann eiga hjörtu okkar að brenna, eins og hjarta heilagrar Helenu brann þegar henni tókst að finna leifar hins heilaga kross í Jerúsalem. Sýnin á hann á að fylla okkur eldmóði og hugrekki, eins og Konstantínus keisari fylltist árið 313 fyrir úrslitabaráttuna við Milvíubrúna, þegar hann, hvattur af draumi, sá dásamlegan kross og heyrði orðin: „In hoc signo vinces“ – Undir þessu merki munt þú sigra.

Já, það er sami krossinn og var von feðra okkar um aldir, sem fylgir okkur einnig frá fæðingu og sem við vonum að muni dag einn standa á gröf okkar. Og þess vegna biðjum við líka saman með heilögum Fransiskusi: Við tilbiðjum þig, Drottinn Jesús Kristur, og vegsömum þig, því að með þínum heilaga krossi hefur þú endurleyst heiminn. Amen.

Biðjið, vinsamlegast, fyrir mér, eins og ég bið líka fyrir ykkur. Megi Guð Faðir og Sonur og Heilagur Andi blessa ykkur.

Með þakklæti

Biskup ykkar og bróðir David

Drodzy Bracia i Siostry!

Wczoraj z wielką radością konsekrowaliśmy kościół św. Krzyża w Selfoss. W konsekracji wzięła udział wielka liczba naszych drogich wiernych, gości i dobrodziejów, bez których to piękne dzieło by się nie powiodło. Wspólnie dziękowaliśmy naszemu Bogu za ten ogromny dar.

W gratulacjach i przemówieniach wielokrotnie powtarzało się stwierdzenie, że cieszymy się z pomyślnego zakończenia tego dzieła. I tutaj pozwoliłbym sobie powiedzieć, że głęboko się z tym nie zgadzam! Nie, nie mogę się z tym zgodzić, ponieważ naszym celem nie było jedynie postawienie nowego budynku kościelnego. Nasze ambicje sięgają znacznie wyżej! Nasz trud i wyłożone środki finansowe poszłyby na marne, gdyby na tym miało się to skończyć. To błąd! To wszystko tak naprawdę dopiero się zaczyna.

Ktoś porównał projekty podobne do naszego do sytuacji, w której kobieta robi na drutach ten piękny islandzki sweter, znany jako lopapeysa. Jeśli mógłbym użyć tego porównania, powiedziałbym, że naprawdę jesteśmy dopiero gdzieś na samym początku!

Naszym celem nie było wybudowanie nowego kościoła. Naszym celem było, jest i zawsze będzie budowanie żywego Kościoła. Kościoła podobnego do tego, który narodził się podczas sprawowania pierwszej Eucharystii w Wieczerniku i tak cudownie zajaśniał przed oczami świata w dzień Zesłania Ducha Świętego. To ten sam Kościół co 2000 lat temu, a jednak jest to Kościół nowy i współczesny. Kościół, w którym czas się nie zatrzymał, ale Kościół, który pachnie jak świeże, wiosenne kwiaty. Kościół, który nie jest muzeum pełnym mrocznych obrazów, rzeźb i ciężkich, melancholijnych śpiewów, ale Kościół, w którym dzieci mogą płakać i w którym dzieją się cuda. Kościół, do którego ludzie przychodzą zmęczeni pracą i smutkiem, a odchodzą radośni i gotowi do zmagania się z codziennością.

Tak, nasz Kościół jest i musi być Kościołem, który potrafi obronić się przed wszystkim, co kończy się przyrostkiem „-izm”, jak rasizm i nacjonalizm, kapitalizm i komunizm, liberalizm i tradycjonalizm, relatywizm i fundamentalizm. Potrafi obronić się przed wszystkimi tymi „-izmami” z wyjątkiem jednego jedynego – a jest nim katolicyzm, bo tym właśnie jesteśmy. Jesteśmy Kościołem katolickim i jesteśmy z tego dumni.

Ten nowy kościół i parafia otrzymały wezwanie św. Krzyża. Widać to również na wspaniałym obrazie ołtarzowym, który jest dziełem naszej wierzącej artystki Unnur Guðný Maríi Gunnarsdóttir. Obraz ten otrzymał nazwę od starego chrześcijańskiego hymnu Ave Crux, Spes unica, co w tłumaczeniu oznacza: „Witaj, Krzyżu, jedyna nasza nadziejo”. Ten krzyż jest dla nas znakiem zbawienia, tak jak był dla wszystkich wyznawców Jezusa w ich najtrudniejszych chwilach. Ma być dla nas takim samym znakiem ratunku, jaki miał Mojżesza i jego lud na pustyni oraz jakim był dla pierwszych chrześcijan.

Na jego widok nasze serca mają zapłonąć, tak jak zapłonęło serce św. Heleny, gdy udało jej się odnaleźć relikwie św. Krzyża w Jerozolimie. Widok krzyża ma nas napełnić zapałem i odwagą, jaką napełnił się cesarz Konstantyn w 313 roku przed decydującą bitwą przy moście Mulwijskim, kiedy to pokrzepiony snem ujrzał zachwycający krzyż i usłyszał słowa: „In hoc signo vinces” – W tym znaku zwyciężysz.

Tak, to ten sam krzyż, który przez wieki był nadzieją naszych przodków, który towarzyszy nam od narodzin i który – jak ufamy – stanie kiedyś na naszym grobie. Dlatego i my módlmy się wspólnie ze św. Franciszkiem:

Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie, bo przez święty Krzyż Twój odkupiłeś świat. Amen.

Módlcie się, proszę, za mnie, tak jak i ja modlę się za Was. Niech Was błogosławi Bóg Ojciec i Syn, i Duch Święty.

Wasz wdzięczny biskup i brat Dawid

Ljósmyndir:

Ágúst Elvar Almy

Lárus Bjarnason

Bonifatiuswerk