Kaþólsk trú og unga fólkið

Frá sjónarhóli ungrar kaþólskrar stúlku

Á Íslandi þráir ungt fólk að nálgast Guð með því að sækja messur og trúarlegar samkomur. Það er til hópur ungmenna sem, með handleiðslu presta og nunna, leitast við að skipuleggja reglulega fundi og viðburði fyrir ungt fólk sem vill viðhalda sambandi sínu við kaþólsku kirkjuna, jafnvel eftir að það hefur tekið við fermingarsakramentinu. Í mars sl. skipulögðu samtökin „Kaþólsk æska Íslands“ (The Catholic Youth Iceland) helgarferð fyrir kaþólsk ungmenni á aldrinum 13 til 23 ára til þess að kynnast Guði og okkar fallegu kaþólsku trú betur.

Eftirfarandi vitnisburður er frá hinni 15 ára gömlu Maríu Lara David, sem bauð fram þjónustu sína á meðan á þessari samveru stóð og hún býður okkur að vera vitni að trúarlegum viðburði eins og hann birtist ungri kaþólskri manneskju.

„Þar sem ég var þátttakandi í hópi sem býður þjónustu sína í trúarlegu starfi, var ég svolítið kvíðin fyrir mínar fyrstu æskulýðsbúðir. Sérstaklega þar sem það hafði verið draumur minn að þjóna í kaþólsku kirkjunni, svo að þegar ég skráði mig fyrst í æskulýðsbúðirnar vissi ég ekki almennilega við hverju ég ætti að búast. Ég hélt að þetta yrði áhugaverð helgi, með skemmtun og leikjum og nokkrum fyrirlestrum um Guð en það sem ég vissi ekki voru þau varanlegu áhrif sem það myndi hafa á hjarta mitt, trú og lífssýn og ég hefði aldrei trúað því að ég myndi þjóna einn góðan veðurdag.

Þegar dagurinn þegar æskulýðsbúðirnar byrjuðu rann loks upp var ég virkilega stressuð, sérstaklega vegna þess að ég er alls ekki félagslynd manneskja. En ég dró djúpt andann og sagði við sjálfa mig, það er ástæða fyrir því að ég ætla að þjóna hér. Guð valdi mig til að ganga þessa leið og ég mun gera mitt besta. Þessi ungmennasamkoma var sú fyrsta og einnig sú stærsta – þar sem ekki aðeins ungt fólk úr Maríukirkjusókn kom og tók þátt, heldur einnig úr Jósefskirkju og Landakotssókn. Þetta var nýtt og klárlega eitthvað sem ég hlakkaði til. Við gistum á Sólheimum, sjálfbæru vistvænu þorpi með mikla trúarlega sögu, eins og við komumst síðar að í prédikun Davíðs biskups. Samkomusalurinn var frekar rúmgóður, mjög fallegur og þægilegur og ég vissi bara að þetta yrði frábær helgi. Fyrsta kynningin var sett upp eins og spjallþáttur sem mér líkaði mjög vel og mér sýndist að hinir þátttakendurnir væru einnig ánægðir. Það gaf mér tækifæri til að hugleiða hver Jesús Kristur er fyrir mér og það gaf mér virkilega betri skilning á því að Drottinn er meira en eingöngu fyrirmyndin mín heldur er hann einnig besti vinur minn sem ég get trúað fyrir öllu, leiðsögumaður í lífinu og faðir sem ég get leitað til á mínum erfiðustu stundum. Umræðuhópar eru eitt af því sem mér finnst skemmtilegast við ungmennabúðir, því mér finnst eins og þar geti ég virkilega hugleitt það sem ég er að segja og mér finnst ég geta opnað mig mikið í þessum hópum án þess að finnast að aðrir dæmi mig og tilfinningin… eftir að hafa opnað mig er eins og að þung byrði hefði lyftst af herðum mér.

Annar dagurinn var fullur af tækifærum til þess að hugleiða og til þess að gera ýmislegt skemmtilegt. Hann hófst á stuttri bænastund hópsins sem þjónaði. Það var sannarlega uppörvandi leið til þess að hefja daginn. Þátttakendur byrjuðu daginn á því að læra lag. Önnur kynningin var eins konar keppni og hún var mjög skemmtileg. Mér fannst allir þátttakendur hafa mikinn áhuga á þessari hugmynd og það var ótrúlegt að sjá alla taka þátt, þar á meðal mig: Stemningin var mjög áköf og um leið var þetta mjög fræðandi. Að lokum var messa í litlu kapellunni nálægt staðnum. Davíð biskup og séra Poitr lásu messuna og eftir messuna í fallegu Sólheimakirkjunni var tekin hópmynd af öllum með biskupi.

Að lokum fórum við aftur í salinn og sýndum atriði sem var mjög hvetjandi og fullt samkenndar, því að boðskapurinn var sá að það er sama hversu djúpt maður fellur, Drottinn mun alltaf lyfta þér aftur á fætur og fylgja þér í gegnum allt. Svo kom þriðja kynningin og ég þurfti að gefa vitnisburð. Ég var taugaóstyrk yfir vitnisburði mínum um trúnna. Ég hafði skrifað allt niður en ég hafði áttað mig á því að orð mín ættu að koma frá hjartanu, svo þá kom vitnisburðurinn minn, og ég hafði miðann minn til öryggis og síðan byrjaði ég að tala. Ég var taugaóstyrk en ég var sannarlega snortin af öllu sem ég sagði og ég fór næstum því að gráta en ég var ánægð að ég fékk að deila trúnni með fólkinu og ég vona innilega að það muni vaxa smám saman í meiri trú á Drottin. Eftir það voru vinnustofur: Það voru tónlistar-, leiklistar- og lista- og handverksvinnustofur. Ég og tveir aðrir stjórnuðum lista- og handverksstofunni. Ég hafði svo gaman af að sjá alla þá sem völdu lista- og handverksstofuna búa til þessi frábæru listaverk af Drottni og sumir máluðu krossa. Svo vorum við með íþróttahátíð, þar sem þátttakendurnir skemmtu sér konunglega í leikjum sem við höfðum undirbúið fyrir þá. Mér fannst fjórða kynningin langbest, hún bar titilinn „Kraftur heilags Anda“. Hún sýndi mér af meiri dýpt hve kraftur Heilags Anda er máttugur. Bænastundin sem fylgdi í kjölfar kynningarinnar var einstök. Sóknirnar söfnuðust saman í hópa og það var beðið fyrir þeim. Djákninn Mike Frigge ásamt konu sinni April báðu fyrir ungmennunum frá Maríukirkju, systir Antipolo (Bláu systurnar) báðu fyrir ungmennunum frá Jósefskirkju og séra Piotr bað fyrir ungmennunum frá Landakotskirkju. Ég grét á þessari stundu og mér fannst ég svo lifandi og uppfull af svo mikilli náð. Þessi stund fyllti hjarta mitt svo sannarlega og var svo viðkvæm og falleg. Á eftir það sýndum við það sem við höfðum skapað í vinnustofunum okkar, tónlistarmyndband sem leiklistar- og tónlistarverkstæðið hafði sett saman og listaverkstæðið gerði ótrúleg listaverk, eins og þessar klippimyndir af Jesú.

Á síðasta deginum héldum við lokakynningu okkar, sem hét „Að vaxa í Andanum“. Þetta hjálpaði mér virkilega að skilja betur hvernig við getum vaxið í trú okkar á mismunandi vegu, eins og með bæn, lestri Biblíunnar og annarra rita, með þjónustu eða með því að verja tíma með fólki sem deilir sömu trú og ég. Við enduðum kynninguna á því að halda heilaga messu með séra Piotr og síðan með tilbeiðslu hins Alheilaga Altarissakramentis. Við höfðum smá tíma til íhugunar, þar sem við spurðum Guð hvar við þörfnuðumst hans mest í lífi okkar. Og þá grét ég næstum því vegna þess að ég hafði átt í svo miklum erfiðleikum á undan æskulýðsmótinu og þessi helgi breytti raunverulega sjónarhorni mínu á hlutina. Tilbeiðslu okkar lauk með lofgjörð (að biðja til Guðs með söng) og þetta var líklega það sem mér fannst skemmtilegast þessa helgi. Við sungum lofgjörðarsöngva og almennt var andrúmsloftið bara frábært, fullt af góðri orku. Við sungum fjörugt lag og allir tóku þátt í „Allir dansa kónga“ sem var mjög skemmtilegt – algjörlega uppáhalds stundin mín í unglingabúðunum.

Þessi helgi hefur breytt sjónarhorni mínu á lífið og hefur hjálpað mér eftir það, Guð er sannarlega frábær og ég fékk sterka hvatningu til þess að halda áfram að lifa og læra að vera rótföst í trú minni. Guð hefur sannarlega blessað mig með frábæru fólki og ég hef ekki hugmynd um hvar ég væri án Guðs og þessa frábæra unga kaþólska fólks. Skál fyrir frábærum og vel heppnuðum helgarbúðum fyrir unglinga árið 2025.

Um höfundinn: Maria Lara David er ung filippseysk stúlka á Íslandi sem vill dýpka samband sitt við Guð með því að sækja kirkjulegt helgihald og með þjónustuverkum. Ásamt öðru ungmenni aðstoðar hún við skipulagningu mánaðarlegra viðburða fyrir ungmenni sóknarinnar.

Fylgdu okkur á Facebook til að fylgjast með viðburðum á næstunni. Skannaðu QR-kóðann til þess að fara á Facebook-síðuna

Um Kaþólsku æskulýðshreyfinguna á Íslandi: „Kaþólsk æska Íslands“ (The Catholic Youth Iceland) eru æskulýðssamtök Reykjavíkurbiskupsdæmis sem aðstoða við skipulagningu æskulýðsstarfs undir leiðsögn og með stuðningi presta og reglusystra.

Mynd 1: Æskulýðsbúðir sóttar af ungu fólki úr Landakotskirkju, Maríukirkju og Jósefskirkju

Mynd 2: Davíð biskup og messuþjónn í unglingabúðunum

Mynd 3: Lista- og handavinnustofan í æskulýðsbúðunum

Mynd 4: Maria Lara David