Djáknavígsla Ricardo German

Sá gleðilegi atburður þegar prestnemi í biskupsdæmi okkar, Ricardo German hlaut djáknavígslu fór fram sl. laugardag, þann 7. mars í Róm.

Við það tækifæri flutti David Tencer OFMCap Reykjavíkurbiskup eftirfarandi prédikun:

Þema: Djákni – Lifandi mynd hins þjónandi Krists og verkfæri guðlegs samhljóms

Kæru bræður og systur, í hjarta stigveldis kirkju okkar skín embætti sem minnir okkur á sjálfan kjarna kristins lífs. Þegar við horfum á djákna, sjáum við ekki aðeins embættismenn kirkjunnar, heldur Sakramentisbirtingu Krists, sem girti sig svuntu og þvoði fætur lærisveina sinna. Í dag viljum við íhuga djáknavígslu sem lifandi mynd hins þjónandi Krists – Christus Dominus í hlutverki Servus (þjóns).

Kristur sem fyrsti djákninn og uppspretta blessunar

Heilög ritning minnir okkur á grundvallarsannleika: „Mannssonurinn er ekki kominn til þess að láta þjóna sér, heldur til þess að þjóna“. Djáknavígsla er sérstakt sakramenti, þar sem maður samsvarar Kristi sem þjónar. Við höldum oft að djákninn sé aðeins til staðar fyrir aðra, en við verðum líka að sjá hina hlið sannleikans: djákninn sjálfur er sá fyrsti sem hlýtur gjöfina.

Með því að gerast þjónn reynir hann í djúpi sálar sinnar loforð Drottins um að „sælla sé að gefa en þiggja“. Þjónusta hans er ekki byrði heldur forréttindi, því í hverri hjálparhönd, í hverju huggunarorði og í hverju verki við altarið þiggur hann náð frá Guði sem umbreytir honum hið innra og fyllir hann yfirnáttúrulegri gleði.

Djákninn sem hljóðfæri kærleika Guðs

Þjónusta djáknans fer fram á þremur sviðum: við borð Orðsins, altarisins og í kærleiksþjónustu (Charity). En til þess að þessi þjónusta sé sönn verður djákninn að vera eins og dýrmætt hljóðfæri. Við vitum að jafnvel besta hljóðfæri getur afstillts vegna umhverfisins, álags eða áhyggna hversdagsins. Þess vegna er djákninn kallaður til að stilla sig daglega eftir fyrirmynd Krists. Bæn hans, íhugun yfir fagnaðarerindinu og trúmennska í þjónustu eru hinar mjúku hreyfingar sem Heilagur Andi notar til að koma honum í samhljóm við hjarta Krists. Ef djákninn stillir sig ekki daglega eftir „tóni“ auðmýktar og hlýðni Krists, getur þjónusta hans farið að hljóma falskt. En ef hann er í samhljómi við Meistarann, verður líf hans að dásamlegri sinfóníu sem dregur fólk til Guðs.

Brú á milli altarisins og heimsins

Endurreisn varanlegrar djáknavígslu sýnir að djákninn er brú á milli helgihaldsins og hins daglega lífs. Þegar djákninn boðar fagnaðarerindið á sunnudögum og þjónar síðan fátækum í vikunni eða starfar við sitt borgaralega fag, sýnir hann okkur að helgihald og líf eru eitt. Hann minnir okkur á að sérhver kristinn maður er í skírninni kallaður til þjónustu, sem er ekki tap heldur ávinningur.

Áskorun til þakklætis og þjónustu

Kæru bræður og systur, hvað getum við lært af þessu leyndardómi?

Uppgötvum gleðina í því að gefa: Lærum af djáknunum að raunveruleg gjöf á sér stað þegar við gefum öðrum af okkur sjálfum. Þá erum við líkust Guði.

Stillum hjörtu okkar: Ekki aðeins djákninn, heldur hvert og eitt okkar verður að spyrja sig daglega: „Hljómar líf mitt í samræmi við kærleika Krists?“

Biðjum fyrir djáknunum okkar: Að þeir megi vera trúir köllun sinni, að þeir séu „persónugervingar gæskunnar“ og að hljóðfæri þeirra hætti aldrei að leika söng guðlegrar náðar.

Djákna vígsla er gjöf sem minnir okkur á að kirkjan er samfélag þjónustu. Megi fyrirmynd hins þjónandi Krists, sem djáknarnir gera nálægan, hvetja okkur til þess að við verðum sjálf að gjöf fyrir aðra. Biðjum Drottin þess að í kirkju okkar skorti aldrei menn sem eru fúsir til að girða sig svuntu þjónustunnar og boða með gleði að Guð sé kærleikur. Amen.